Visit Blog
Explore Tumblr blogs with no restrictions, modern design and the best experience.
#katharine tynan
kathywaller1 · 14 hours ago
All in the April Evening
All in the April Evening
Several years ago on Good Friday, I posted “All in the April Evening,” words and music by Sir Hugh Roberton, based on a poem by Katharine Tynan. Good Friday is past, but music has no limits, so here it is again. Roberton modified the words slightly; his version is the one I use. A link to the poem is here. Links to performances and biographies of the composers follow. Years ago my voice…
Tumblr media
View On WordPress
1 note · View note
violettesiren · a month ago
Grey Spring twilight, the mild light, the shy light, Larks, finches, linnets, all wild with glee. The blackbird's shouting, without fear or doubting: Nothing's dead and nothing's lost: Look up and see!
Thrushes are spilling their gold rain, filling The yet bare arches of the wood with wild delight. But who is this Lady bids the world make ready For love-feasts and lovers and the scented night?
Oh, who is this Lady ? By covert shady, By orchard and garden her foot will steal: A sweet, sweet shadow, by hill and meadow, Tells her tale to the hid vale, the listening hill.
She comes all unbidden, with wild eyes hidden; Veils of mist cover her with a green dress. Where her foot passes the dead under the grasses Ask: Is it time? And she answers: Yes.
I have not seen her, but the grass is greener For the white feet of her that glide and float. I but divine her by a something finer, Wilder and gayer in the blackbird's note.
She's a heavenly presence by park and pleasance, In the grey twilight a presence dear. Half apprehended, by the choir attended, Her gown of the green silk laps at my ear.
To my highest chamber her white feet clamber. Oh, the Spring, Spring's in my house and joys I lost. In the grey twilight, the soft light, the shy light, Comes and goes like a mist of green, a gentle ghost.
The Green Lady by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · 7 months ago
In September
The land grows gold with miles of waving wheat:
Sad heart, dost thou remember
How tall and fair the green spears stood in May?
Alack! the merry morn that might not stay;
'Tis sunset now, and night comes, grey and fleet.
In September
Droopeth the red fruit in the orchard close:
Sad heart, dost thou remember
How the boughs bloomed auroral in the May,
Waxed paler, flushed rose-redder day by day?
For these we shall have Winter with his snows.
In September
Chirps the bright robin with his breast a-fire:
Sad heart, dost thou remember
How the thrush trilled her love-song in the May,
And the bold blackbird sang when eve was grey?
Silence hath fallen on all the tuneful choir.
In September
Redly the trees like wind-blown cressets burn:
Sad heart, dost thou remember
How the leaves gleamed transparent in the May,
And danced against the sky in happy play?
The hearth grows cold, the fires to ashes turn.
In September
The green young world is waxen old and sere:
Sad heart, dost thou remember
The golden breath the cowslips had in May,
How the breeze waved each scented hawthorn spray?
Our year goes out, and we go with the year.
Autumnal by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · 8 months ago
Only in August I have not seen you.
August comes with his wheat and poppies;
Ruddy sunlight in corn and coppice;
Only in August I have not seen you.
Autumn beckons far-off like a greeting.
I and Autumn have secrets of you,
All the Winter was long to love you;
Wintry winds have a song of meeting.
Dear is Summer, but Spring is dearer.
In the Spring there was heavenly weather;
Love and sunshine and you together.
Dear is Summer, but Spring is dearer.
June is fled with her rose and pansies.
More is gone than a drift of roses,
More than the may that the May uncloses,
More than April—with songs and dances.
Only in August I have not seen you.
Every month hath its share of graces,
Flowers, and song, and beloved faces.
Only in August I have not seen you.
Only in August by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · 8 months ago
As out my window in a wreath
Pink roses yield their spiced breath
So close that I can see and know
The very way that roses grow
From the pink shoot upon the stem
Unto the fullest diadem.
All night the fragrant dew and cool
Lies like a little silver pool
About the corncrake's feet; he stalks
By emerald and by amber walks.
And is ensilvered by the moon
Fron his grey head to his grey shoon.
The wood-dove croons me into rest ;
Night has a soft and dreamless breast ;
The cuckoo hales me wide awake
From the far hill, the distant brake,
Shouting his cuckoo call in showers
Over my bed as it were flowers.
In the dear evening quietness
The blackbird the sole brawler is,
Keeping the bowers awake and all
The wild wood merry at evenfall
With his Good Night Now, drawled and plain
Good Night Now, over and over again.
Such quietness on vale and hill,
Such skies of rose and daffodil,
And primrose and the sleepy folk
Wrapped in the silence as a cloak.
'Broidered with roses small and close.
My dreams are drenched with attar of rose.
Holiday by Katharine Tynan
1 note · View note
violettesiren · 8 months ago
There were live waters racing down,
The air was full of exquisite sound,
Rainbows of spray wove them a crown,
For pools wherein the sun lay drowned.
Streams from the heights of Mangerton,
And from the crest of Tore, sweet streams,
Golden and brown, came singing on:
I hear the music in my dreams.
Drip, drip, from every rock there fell
A fringe of golden water fine,
Sweet as dew in the lily-bell,
Golden as honey, clear as wine.
The streams ran in the roads, the streams
Danced through the bracken and the fern,
Played hide-and-seek till there were gleams
Of gold water at every turn.
The mountains they were still in the sky,
The red deer never stirred in the woods,
The eagle kept his eyrie high:
These were the loveliest solitudes.
The roar of the Tore Waterfall
Was dreamy, all the lakes lay still;
There was no bird singing at all:
My heart of music had her fill.
Many Waters by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · 8 months ago
Now is August and the white, golden weather,
Gone the bird notes and the wild hopes together;
Now's fruition after all the sowing;
Over all the songs of all the lovers,
And the red poppies and the honied clovers
And the seas of the meadows ebbing, flowing.
Sweet it is away from men and cities,
Where the deep greenwood sings its ancient ditties,
On wide moors where the sky is great and spacious;
O'er the hills majestical and hoary,
In deep glens where the brown stream tells its story,
And the grey trout turns in a pool capacious.
Now, my dear, once more shall we stray and wander
Hand in hand, take our delight and ponder,
Far away from the city's fret and fever,
How the seasons pass and the sweet roses,
All delights their pauses have and closes,
Only love endures for ever and ever.
August by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · 9 months ago
Dead heat and windless air,
And silence over all;
Never a leaf astir,
But the ripe apples fall;
Plums are purple–red,
Pears amber and brown;
Thud! in the garden–bed!
Ripe apples fall down.
Air like a cider–press
With the bruised apples’ scent;
Low whistles express
Some sleepy bird's content;
Still world and windless sky,
A mist of heat o'er all;
Peace like a lullaby,
And the ripe apples fall.
August Weather by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · 9 months ago
The night darkens fast & the shadows darken, Clouds & the rain gather about mine house, Only the wood-dove moans, hearken, O hearken! The moan of the wood-dove in the rain-wet boughs. Loneliness & the night! The night is lonely Star-covered the night takes to a tender breast Wrapping them in her veil these dark hours only The weary, the bereaved, the dispossessed. When will it lighten? Once the night was kindly Nor all her hours went by leaden & long. Now in mine house the hours go groping blindly. After the shiver of dawn, the first bird's song. Sleep now! The night with wings of splendour swept Hides heavy eyes from light that they may sleep Soft & secure, under her gaze so tender Lest they should wake to weep, should wake to weep.
The End Of The Day by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · 12 months ago
In the haunted woods of Abbeyleix
The Blue Maids are at play;
The brown earth 's gotten a purple fleece
For their sweet holiday.
And all around is holy ground
And blue and violet weather.
The Blue Maids, in gavotte and round,
They are touching hands together.
'Tis Flora and her wanton crew,
So slim, so young, so fair,
All in their kirtles of the blue,
The blue snoods on their hair.
Multitudes, multitudes of girls;
Of dancing they are fain.
The blue is hiding their eyes and curls,
Flora and her wild train.
They have shaken the violet kirtles free
Blue, purple, lavender,
The green is out on hill and lea,
Yet blue's your only wear.
Under the trees they meet together,
They pirouette and walk.
In purple and the azure weather
They curtsey as they talk.
Multitudes, multitudes, they come
Between the night and day.
This wood has gotten an azure foam
For the white foam of May.
The quiet stars on their hill-tops
They lean and look and wonder;
The green fire's running on wood and copse,
But there 's a blue flame under.
All through the heavenly nights and days
The Blue Maids tread a measure.
The gorse has litten a golden blaze
For to illume their pleasure.
Too soon, too soon, the days will pass,
And these sweet girls will lie
Quietly under the green silk grass,
Their dancing all laid by.
The old, old trees of Abbeyleix,
They have seen this sight before,
When the earth gets a purple fleece
For the Blue Maids' dancing floor.
The Blue Maids by Katharine Tynan
0 notes
violettesiren · a year ago
Love, might we have that dead May over again!
The wet leaves and the lilac in the rain.
Dear and familiar things,
Rain on the blackbird's wings.
After the drift of tears, after the pain.
How wild the blackbird was that wet May weather,
And we under the ivy housed together!
The lilac's out and sweet,
The warm dusk drenched with it.
Wild was the blackbird's song, and we together.
Love, in your Paradise do you forget
The long road and the lilac in the wet,
The blackbird, with wet wings,
Singing immortal things?
Oh, Love, remember, Love, remember yet!
In May by Katharine Tynan
1 note · View note
violettesiren · a year ago
I heard the lark sing in the dark before the sun was risen,
Hark the lark that sings in the dark to call the flowers from prison!
While the world lay still and grey before the sun's adorning
I heard the lark o' Candlemas Day, Candlemas Day in the morning.
Soon will come the blackbirds all and soon will come the thrushes,
Linnets flute and finches call and green upon the bushes.
February's dappled sky, grey as a wild gull's feather,
Hales the sleepy-heads fro' their beds and calls the choir together.
O and ho, the daffodil within the orchard closes,
Windflowers dancing on the hill and drifts of pale primroses!
O and ho, the blackthorn snow and after it the cherry
Whitening every vale and hill when all the nests are merry!
Candlemas Day by Katharine Tynan
0 notes
Sheep And Lambs
Photo by Maria Orlova on Biography Katharine Tynan was an Irish-born writer, known mainly for her novels and poetry. After her marriage in 1898 to the writer and barrister Henry Albert Hinkson (1865–1919) she usually wrote under the name Katharine Tynan Hinkson (or Katharine Tynan-Hinkson or Katharine Hinkson-Tynan). Of their three children, Pamela Hinkson (1900–1982) was also known…
Tumblr media
View On WordPress
0 notes
superkarina123 · a month ago
0 notes
irishrevolutionaries · 3 months ago
Tumblr media
Remembering Helena Molony ✊🇮🇪 The Irish Revolutionary died this day in 1967. Helena Molony was born on January 15th 1883 at 8 Coles Lane, off Henry Street, in the centre of Dublin, to Michael Molony, a grocer, and Catherine McGrath. But Helena Molony experienced an unhappy, if comfortable, childhood; orphaned in early life, she did not get on with her stepmother. From an early age, Helana was interested in Irish history and had been reading Douglas Hyde—his history and legends. One August evening in 1903 Helena was walking past the Custom House near Dublin City Centre, a lady was speaking to a crowd about Irish nationalism, the lady speaking was the Revolutionary Maud Gonne and this event would change Helana's life forever. Inspired by Maud Gonne, Helena joined Inghinidhe na hÉireann (Daughters of Ireland) and began a lifelong commitment to the Republican cause. In 1908 she became the editor of the organisation's monthly newspaper, Bean na hÉireann (Woman of Ireland). Bean na hÉireann brought together many Republicans; Constance Markievicz designed the title page and wrote the gardening column; Sydney Gifford (under the nom de plume "John Brennan") wrote for the paper and was on its production team; contributors included Eva Gore-Booth, Susan L. Mitchell, and Katharine Tynan, as well as Patrick Pearse, Thomas MacDonagh, AE, Roger Casement, Arthur Griffith and James Stephens. The paper included an eclectic selection of articles – fashion notes (involving Irish materials and Irish-made clothes), a labour column, cookery, politics, fiction, and poetry etc. Helena was central to the school meals activism of the movement; with Maud Gonne, Marie Perolz and others, she organised the supply of daily school meals to children in impoverished areas, and pressured Dublin Corporation and other bodies to provide proper meals (meat and vegetables, and on Fridays rice and milk) to the starved children of Dublin City. More In The Comments Section. — view on Instagram
2 notes · View notes
justforbooks · 3 months ago
Tumblr media
Sir Cecil Walter Hardy Beaton, CBE was born on 14 January 1904 in Hampstead, north London. He was a British fashion, portrait, and war photographer, diarist, painter, and interior designer, as well as an Oscar–winning stage and costume designer for films and the theatre.
Beaton had relationships with various men: his last lover was former Olympic fencer and teacher Kinmont Hoitsma. He also had relationships with women, including the actresses Greta Garbo and Coral Browne, the dancer Adele Astaire, the Greek socialite Madame Jean Ralli (Lilia), and the British socialite Doris Castlerosse (1900–42).
He was knighted in the 1972 New Year Honours.
Two years later he suffered a stroke that left him permanently paralysed on the right side of his body. Although he learnt to write and draw with his left hand, and had cameras adapted, Beaton became frustrated by the limitations the stroke had put upon his work. As a result of his stroke, Beaton became anxious about financial security for his old age and, in 1976, entered into negotiations with Philippe Garner, expert-in-charge of photographs at Sotheby's.
On behalf of the auction house, Garner acquired Beaton's archive – excluding all portraits of the Royal Family, and the five decades of prints held by Vogue in London, Paris and New York. Garner, who had almost singlehandedly invented the photographic auction, oversaw the archive's preservation and partial dispersal, so that Beaton's only tangible assets, and what he considered his life's work, would ensure him an annual income. The first of five auctions was held in 1977, the last in 1980.
By the end of the 1970s, Beaton's health had faded. He died on 18 January 1980 at Reddish House, his home in Broad Chalke, Wiltshire, four days after his 76th birthday.
Sir William Walton, 1926
Stephen Tennant, 1927
Lady Diana Cooper, 1928
Charles James (designer), 1929
Lillian Gish, 1929
Oliver Messel, 1929
Lord David Cecil, 1930
Lady Georgia Sitwell, 1930
Gary Cooper, 1931
Molly Fink, 1926
Pablo Picasso, 1933
Dürrüşehvar Sultan, 1933
Marlene Dietrich, 1935
Salvador Dalí, 1936
Natalie Paley, 1936
Aldous Huxley, 1936
Daisy Fellowes, 1937
Helen of Greece and Denmark, Queen Mother of Romania, 1937
Lady Ursula Manners, 1937
Queen Sita Devi of Kapurthala, 1940
Bomb Victim (Eileen Dunne), 1940
Winston Churchill, 1940
Graham Sutherland, 1940
Charles de Gaulle, 1941
Walter Sickert, 1942
Maharani Gayatri Devi, Rajmata of Jaipur, 1943
John Pope-Hennessy, 1945
Isabel Jeans, 1945
Greta Garbo, 1946
Yul Brynner, 1946
Princess Fawzia Fuad of Egypt, Queen of Iran
Vivien Leigh, 1947
Marlon Brando, 1947
Truman Capote, 1948–1949
Bobby Henrey, 1948
Countess Cristiana Brandolini d'Adda, 1951
Duchess of Windsor, 1951
Vita Sackville-West, 1952
C. Z. Guest, 1952
Graham Greene, 1953
Elizabeth II's Coronation, 1953
Alexis von Rosenberg, Baron de Redé, 1953
Elizabeth Taylor, 1954
Grace Kelly, 1954
Mona von Bismarck, 1955
Bernard Berenson, 1955
Joan Crawford, 1956
Mrs. Charles (Jayne Wrightsman), 1956
Maria Callas, 1956
Dame Edith Sitwell, 1956
Colin Wilson, 1956
Marilyn Monroe, 1956
Leslie Caron, 1957
Dolores Guinness, 1958
Princess Margaret, Countess of Snowdon, 1960
Albert Finney, 1961
Cristóbal Balenciaga, 1962
Lee Radziwill, 1962
Karen Blixen, 1962
Rudolf Nureyev, 1963
Audrey Hepburn, 1964
Margot Fonteyn, 1965
Jacqueline Kennedy, 1965
Sheridan Hamilton-Temple-Blackwood, 5th Marquess of Dufferin and Ava, 1965
Jamie Wyeth, 1966
Georgia O'Keeffe, 1966
Andy Warhol, 1967
Twiggy, 1967
Mick Jagger, 1968
Katharine Hepburn, 1969
Barbra Streisand, 1969
Gloria Guinness, 1970
Hubert de Givenchy, 1970
Mae West, 1970
David Hockney, 1970
Jane Birkin, 1971
Marie-Hélène de Rothschild, 1971
Marisa Berenson as Luisa Casati, 1971
Jacqueline de Ribes, 1971
Pauline de Rothschild, 1972
Tina Chow, 1973
Gilbert & George, 1974
Inès de La Fressange, 1978
Paloma Picasso, 1978
Caroline of Monaco, 1978
Olimpia de Rothschild, 1978
Dayle Haddon, 1979
The Book of Beauty (Duckworth, 1930)
Cecil Beaton's Scrapbook (Batsford, 1937)
Cecil Beaton's New York (Batsford, 1938)
My Royal Past (Batsford, 1939)
History Under Fire with James Pope-Hennessy (Batsford, 1941)
Time Exposure with Peter Quennell (Batsford, 1941)
Air of Glory (HMSO, 1941)
Winged Squadrons (Hutchinson, 1942)
Near East (Batsford, 1943)
British Photographers (William Collins, 1944)
Far East (Batsford, 1945)
Cecil Beaton's Indian Album (Batsford, 1945–6, republished as Indian Diary and Album, OUP, 1991)
Cecil Beaton's Chinese Album (Batsford, 1945-6)
India (Thacker & Co., 1945)
Portrait of New York (Batsford, 1948)
Ashcombe: The Story of a Fifteen-Year Lease (Batsford, 1949)
Photobiography (Odhams, 1951)
Ballet (Allan Wingate, 1951)
Persona Grata with Kenneth Tynan (Allen Wingate, 1953)
The Glass of Fashion (Weidenfeld & Nicolson, 1954)
It Gives Me Great Pleasure (Weidenfeld & Nicolson, 1956)
The Face of the World: An International Scrapbook of People and Places (Weidenfeld & Nicolson, 1957)
Japanese (Weidenfeld & Nicolson, 1959)
Quail in Aspic: The Life Story of Count Charles Korsetz (Weidenfeld & Nicolson, 1962)
Images with a preface by Edith Sitwell and an introduction by Christopher Isherwood (Weidenfeld & Nicolson, 1963)
Royal Portraits with an introduction by Peter Quennell (Weidenfeld & Nicolson, 1963)
Cecil Beaton's 'Fair Lady' (Weidenfeld & Nicolson, 1964)
The Best of Beaton with an introduction by Truman Capote (Weidenfeld & Nicolson, 1968)
My Bolivian Aunt: A Memoir (Weidenfeld & Nicolson, 1971)
Cecil Beaton's Diaries: 1922–39 The Wandering Years (Weidenfeld & Nicolson, 1961)
Cecil Beaton's Diaries: 1944–48 The Happy Years (Weidenfeld & Nicolson, 1972)
Cecil Beaton's Diaries: 1948–55 The Strenuous Years (Weidenfeld & Nicolson, 1973)
Cecil Beaton's Diaries: 1955–63 The Restless Years (Weidenfeld & Nicolson, 1976)
Cecil Beaton's Diaries: 1963–74 The Parting Years (Weidenfeld & Nicolson, 1978)
Self Portrait with Friends: The Selected Diaries of Cecil Beaton 1926–1974 edited by Richard Buckle (Weidenfeld & Nicolson, 1979)
The Unexpurgated Beaton: The Cecil Beaton Diaries as they were written with an introduction by Hugo Vickers (Orion, 2003)
Beaton in the Sixties: More Unexpurgated Diaries with an introduction by Hugo Vickers (Weidenfeld & Nicolson, 2004)
In the 1989 Australian film Darlings of the Gods, Beaton was portrayed by Shane Briant. In Netflix's 2016 series The Crown, Beaton was portrayed by Mark Tandy.
Beaton often photographed the Royal Family for official publication. Queen Elizabeth The Queen Mother was his favourite royal sitter, and he once pocketed her scented hankie as a keepsake from a highly successful shoot. Beaton took the famous wedding pictures of the Duke and Duchess of Windsor (wearing an haute couture ensemble by the noted American fashion designer Mainbocher).
Daily inspiration. Discover more photos at
22 notes · View notes
kowalskipeople · 4 months ago
Tumblr media
5651) William Butler Yeats, W. B. Yeats (ur. 13 czerwca 1865 w Dublinie, zm. 28 stycznia 1939 w Roquebrune-Cap-Martin) – irlandzki poeta, dramaturg i filozof, tworzący w języku angielskim, czołowy twórca i działacz literackiego Odrodzenia Irlandzkiego. Motywy swych utworów czerpał z wczesnośredniowiecznej literatury irlandzkiej i folkloru, pozostawał jednocześnie pod wpływem romantycznego wizjonerstwa Blake’a, okultyzmu, prerafaelitów i francuskiego symbolizmu; laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1923). W. B. Yeats urodził się w Sandymount, na przedmieściach Dublina jako pierworodny syn Johna Butlera Yeatsa i Susan Mary Pollexfen. Rodzina Yeatsów przybyła do Irlandii w XVIII wieku z Yorkshire w Anglii. Protoplastą rodu był Jervis Yeats, który założył w Dublinie hurtownię płótna. Według niektórych historyków przyszły noblista miał być może arystokratycznych przodków, ale teza ta nie znajduje jak dotąd potwierdzenia. Wszystkie dotychczas zebrane fakty wskazują na to, że William Butler pochodził z mieszczańskiej rodziny angielskich kolonialistów, którzy zaaklimatyzowali się na Zielonej Wyspie, choć nie przyjęli jej wiary i języka. Duży wpływ na młodego Williama wywarł ojciec, do końca swojego życia (zmarł w 1922 roku) najlepszy przyjaciel poety. John Butler Yeats był znanym malarzem, a także wielbicielem poezji romantyków i prerafaelitów angielskich. Swoje fascynacje zaszczepił Williamowi i jego rodzeństwu – bratu Jackowi, który został znanym malarzem impresjonistą, oraz siostrom Elizabeth i Susan, które zajmowały się działalnością wydawniczą. Wakacje mały William spędzał zawsze u dziadków w Sligo, w cieniu góry Ben Bulben, która wielokrotnie powracała w jego poezjach. W Sligo spotykał wuja-dziwaka, z zamiłowania astrologa, od którego usłyszał po raz pierwszy stare mity i legendy celtyckie, swoją ulubioną o zaczarowanej krainie Sidhe, w której mieli przebywać wielcy bohaterowie z przeszłości. Po ukończeniu szkoły zapisał się w Dublinie do Metropolitan School of Art na studia malarskie. W czasie nauki zainteresował się rodzącym się w stolicy Irlandii ruchem teozoficznym, do którego wprowadził go poeta-mistyk, później bliski przyjaciel George William Russell. Wówczas też po raz pierwszy zetknął się z irlandzkim ruchem narodowym. W klubie zwolenników Home Rule na Uniwersytecie Dublińskim spotkał przywódcę fenian Johna O’Leary’ego, pod którego wpływem postanowił zmienić styl i wymowę swoich młodzieńczych poezji, z romantyczno-imaginacyjnej na bardziej narodową. Wanda Rulewicz twierdzi, że właśnie wtedy “zdecydował się zostać pisarzem irlandzkim”. W klubie oprócz rozmów politycznych kwitły także zażarte dysputy na tematy literackie, z późniejszą pisarką, przyjaciółką i zaufaną powierniczką Katharine Tynan. Dwudziestojednoletni Yeats w 1886 ukończył uczelnię. Już wtedy mógł się pochwalić debiutem literackim – w 1885 na łamach Dublin University Review opublikował wiersz Głosy, później nazwany Wyspa posągów. W 1887 roku wraz z całą rodziną przeniósł się do Londynu. W stolicy Anglii w ostatnim dziesięcioleciu XIX wieku kwitło intensywne życie kulturalne. Był to czas, kiedy dawne stykało się z nowym, krzyżowały się wpływy i programy. Jeszcze pod koniec lat 80. działali poeci wiktoriańscy – Alfred Tennyson i Robert Browning, ciągle żywe było echo wystąpienia prerafaelitów, obok nich rodziła się buntownicza poezja Algernona Swinburne'a, a przede wszystkim w tym okresie do głosu doszli dekadenci, z rodakiem Yeatsa, Oscarem Wilde’em na czele. Życie literackie skupione było wokół wydawanego od 1894 roku kwartalnika The Yellow Book, którego kierownikiem artystycznym był Aubrey Beardsley, a w którym pisywali tacy pisarze jak Wilde, William Morris czy Arthur Symons. Pismo z jednej strony było próbą przeszczepienia na angielski grunt francuskiego symbolizmu, a z drugiej stanowiło ostre żądło wymierzone w wiktoriańską moralność i mieszczańskie normy zachowania. Po trzynastu numerach kwartalnik upadł, ale to właśnie, paradoksalnie, sprawiło, że stał się jeszcze bardziej popularny, a wśród młodych poetów i intelektualistów, wydane egzemplarze stały się przedmiotem najgłębszego pożądania. W takim właśnie Londynie, przesiąkniętym mroczną atmosferą dekadencji, buntu i liberalizmu obyczajowego, miał spędzić kolejną dekadę młody Yeats, dotychczas poruszający się wyłącznie w świecie celtyckich legend i irlandzkiej sprawy narodowej. Mimo iż Yeats w Londynie był obok Ernesta Rhysa i T. W. Rollestona współzałożycielem powołanego w 1891 roku The Rhymers' Club, wokół którego skupiło się wielu literackich radykałów, nigdy nie zaakceptował stylu życia cyganerii i nie aprobował wystąpień dekadentów. W klubie nauczył się nowych form poetyckich i nowej estetyki. Poezji Rhymersów przyświecali Paul Verlaine i Stéphane Mallarmé, więc Yeats, mimo iż nie znał francuskiego, szybko poznał główne założenia symbolizmu. Symbol, którego istotę rozumiał inaczej niż Francuzi, stał się jednym z podstawowych wyznaczników jego wczesnej poezji. Yeats szybko odszedł z The Rhymers' Club i, wbrew panującej wokół modzie, począł pogłębiać zainteresowania przeszłością Irlandii. Zetknął się wtedy ze średniowieczną poezją celtycką, poznał dawne normy obrzędowe i prastare zwyczaje. Rozbudzenie fascynacji Zieloną Wyspą, która dopiero w Londynie nabrała bardziej intelektualnego charakteru, zbiegło się w czasie z narastaniem politycznego nacjonalizmu irlandzkiego. Kilka lat wcześniej historyk Standish O’Grady wydał swoją Historię Irlandii. Okres heroiczny – książkę, która opiewała dawną bohaterską przeszłość wyspy i, która dzięki swojej niebywałej popularności, jaką cieszyła się wśród Irlandczyków, okazała się poważnym impulsem do kolejnych prób przełamywania angielskiej dominacji w Irlandii. Już od początku pobytu w stolicy Anglii Yeats prowadził działalność, mającą na celu spopularyzowanie dawnych tekstów irlandzkich – jeszcze w 1888 roku wydał Baśnie i gadki ludu wiejskiego Irlandii oraz Poezje i ballady młodej Irlandii, rok później napisał Wędrówki Osjana, dialogowaną kompozycję epicką, opartą na pradawnej legendzie o poecie, który po trzystu latach powrócił do krainy młodości. W latach 1889-1890 opublikował nowele irlandzkiego klasyka XVIII-wiecznego – Williama Carletona. W Londynie w tamtym okresie zaczęły także masowo powstawać literackie zrzeszenia irlandzkie. Założycielem jednego z nich – Irlandzkiego Towarzystwa Literackiego – był (w 1892 roku) właśnie Yeats. Kilka lat później działalność swojego stowarzyszenia poeta rozszerzył także na Dublin. Towarzystwo wkrótce stało się głównym ośrodkiem promującym dawną i nową literaturę z kręgu Zielonej Wyspy i skupiło wokół siebie najważniejsze postaci Odrodzenia Irlandzkiego. Obok organizacji politycznych i literackich zakładano wówczas w całej Europie towarzystwa okultystyczne. Yeats zetknął się z nimi jeszcze w Dublinie. W Londynie spotkał Helenę Bławatską, dzięki której został członkiem Tajemnego Stowarzyszenia Złotej Jutrzenki oraz MacGregora Mathersa, mistrza wiedzy ezoterycznej, który z kolei nauczył go systemu symboli kabalistycznych. W 1889 roku w domu państwa Yeatsów złożyła wizytę zafascynowana wierszami Williama aktorka i działaczka irlandzka Maud Gonne, w której poeta się zakochał. Maud była jego wielką, nigdy nie spełnioną miłością – w ciągu czternastu lat wielokrotnie się jej oświadczał, zaś ona za każdym razem go odrzucała. Mówiła wówczas: “Kiedyś świat będzie mi wdzięczny za odmowę”. W 1903 roku Gonne poślubiła irlandzkiego nacjonalistę Johna McBride’a, ale nie była w tym związku szczęśliwa. Jako gwiazda Abbey Theatre utrzymywała kontakty z Yeatsem, które z czasem zaczęły się stopniowo ochładzać, głównie ze względu na inne spojrzenie na irlandzką sprawę narodową. Maud wyznawała radykalne poglądy, od których Yeats szybko odszedł. Pod koniec lat 20. kontakty Yeatsa z Maud Gonne uległy całkowitemu zerwaniu. W 1917 roku Yeats oświadczył się córce Maud ze związku z McBridem – Iseult, lecz nie został przyjęty. Jak się zdaje, najistotniejszym wydarzeniem angielskiego okresu życia poety było jednak poznanie w 1896 roku drugiej co do znaczenia kobiety w jego życiu, działaczki i mecenasa sztuki Lady Gregory. Lady Gregory dołączyła do grona najbliższych przyjaciół Williama. Dzieliła z nim pasje literackie, zbierała i wydawała celtyckie legendy i podania. W przeciwieństwie do Yeatsa znała język irlandzki i tłumaczyła mu teksty z oryginału, a także, jako aktywistka irlandzkiego ruchu narodowego, podzielała jego poglądy o konieczności stworzenia nowej literatury irlandzkiej, sięgającej korzeniami do dawnych celtyckich mitów. W tym czasie główną siedzibą pisarzy i intelektualistów z Zielonej Wyspy stała się ogromna posiadłość Lady Gregory w Coole Park. Jak wielki wpływ ta znajomość miała na rozwój kultury irlandzkiej, niech świadczy fakt, że niektórzy badacze właśnie na rok 1896 datują początek Odrodzenia Irlandzkiego. Pod koniec lat 90. XIX wieku Yeats powrócił na Zieloną Wyspę. Najczęściej przebywał i działał w Dublinie lub Coole Park. Jako bywalec londyńskiego West Endu już od wielu lat myślał o stworzeniu irlandzkiego teatru narodowego. Jego marzenie zrealizowane zostało dopiero w 1899 roku, kiedy Lady Gregory wraz z politykiem i dramaturgiem Edwardem Martynem założyła w Dublinie Irlandzki Teatr Literacki. Trzy lata później teatr, dzięki wsparciu Elizabeth Horniman, otrzymał stałą siedzibę przy Abbey Street i od tego czasu w świadomości widzów i pracowników funkcjonował i funkcjonuje do dziś pod nazwą Abbey Theatre. Dla Yeatsa powołanie teatru w Irlandii stanowiło impuls do zajęcia się działalnością dramatopisarską i wkrótce stał się głównym autorem sztuk dla Abbey Theatre. Obok niego dla teatru pisali też: John Millington Synge, Lennox Robinson, który zastąpił Synge po jego śmierci w 1909, oraz Seán O’Casey, George Moore i George Bernard Shaw. Od 1906 roku Yeats był także dyrektorem teatru. Po rezygnacji lady Horniman teatr był od 1910 utrzymywany przez lokalne władze.
0 notes
that-dumb-space-kid · 4 months ago
Sooo, what's your favorite poem? 🌼
I’ve really been liking @/boykeats poetry recently (specifically this one
And then Joining the Colours by Katharine Tynan
Thanks for the ask!!!😀😀😀
1 note · View note
mvaljean525 · 9 months ago
Tumblr media
I know a garden like a child, Clean and new-washed and reconciled. It grows its own sweet way, yet still Has guidance of some tender will That clips, confines, its wilder mood And makes it happy, being good.
Around the lordly mountains stand, For this is an enchanted land, As though their splendours stood to grace This little lovely garden place, Looking with wise and keeping eyes Upon the garden sanctities.
Box borders edge each little bed, Paths narrow for a child to tread Divide the kitchen garden, dear And sweet with musk and lavender, And water-mints and beans in bloom. Be sure the honeybee's at home.
How should I tell in a sweet list Of beauties, rose and amethyst; The little water-garden cool On sultry days, and beautiful The wall-garden, the shade, the sun, Since they are lovely, every one.
Hot honey of the pines is sweet, And when the day's at three o'clock heat A winding walk will you invite To a new garden out of sight. And a green seat is set so near The sluggish, stealing backwater.
The Spirit of the garden plays At hide-and-seek an hundred ways And when you've captured her, she will Elude you, calling backward still, A silver echo -- a sweet child, Demure and lovesome, gay and wild.
The Garden
Katharine Tynan  1861-1931
Graphic - John Currin  (B.1962)
12 notes · View notes