Visit Blog
Explore Tumblr blogs with no restrictions, modern design and the best experience.
#collage art
creativespark · 27 minutes ago
Text
Tumblr media
Ori Paul Levi
2 notes · View notes
hiromisuzukimicrojournal · 49 minutes ago
Photo
Tumblr media
✥  
It’s a Beautiful Day *5
© collage by hiromi suzuki, 2021
1 note · View note
adverbzine · an hour ago
Text
Όλα είναι πάρα πολλά
trigger warning: αναφορά σε αυτοκτονικές σκέψεις
Tumblr media
κείμενο από τους Α, οκέυ
Υπάρχει μια γλίτσα που τη λένε μυελίνη και πάει και κάθεται απάνω στις συνάψεις του κεφαλιού μας, που ενώνουν το ένα μέρος του εγκεφάλου με τ’ άλλο και σε κάνουν να σκέφτεσαι. Ταλαντώνονται τα νεύρα και μικρούτσικα σήματα ρεύματος τινάζονται δεξιά κι αριστερά στο μυαλό. Όση περισσότερη μυελίνη τυλίγει μια σύναψη, τόσο πιο γρήγορα πετάει εντολές το νεύρο και τόσο πιο καλός γίνεσαι σε ότι αυτό ελέγχει. Έτσι φτιάχνεται η εξυπνάδα κι οι ικανότητες. Το σώμα μπορεί να εκκρίνει κι άλλη μυελίνη, όταν χρησιμοποιεί περισσότερο μια σύναψη. Αυτό γιατί έτσι που τραντάζεται απ’ την ταλάντωση, το μυαλό νομίζει ότι εκείνη χάνεται, και παράγει νέα στη θέση της. Τότε όμως έχει επιστρέψει και η προηγούμενη ποσότητα απάνω στη σύναψη κι η γλίτσα γίνεται διπλή. Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει τρόπος να δημιουργηθεί εκεί όπου δε χρειάζεται, έτσι δε γίνεσαι ποτέ καλύτερος σε κάτι που δεν εξασκείς, έστω και ασυνείδητα. Η ικανότητα σου να παράξεις μυελίνη είναι άμεσα συνδεδεμένη, σε εκπληκτικό στατιστικό συσχετισμό της τάξης του 0.9 με τον δείκτη ευφυΐας σου. 
Στην Αμερική είναι παράνομο να στρατολογηθεί σε οποιοδήποτε πόστο άτομο με IQ κάτω από ογδοντατρία. Ο νόμος βγήκε όταν στο Βιετνάμ μετρήθηκε η θνησιμότητα όσων σκόραραν κάτω απ’ αυτό το όριο. Ήταν τρεις φορές μεγαλύτερη από τους υπόλοιπους. Ο στρατός, απ’ όλους τους θεσμούς, που δίνει ό,τι έχει και δεν έχει για να επανδρώσει θέσεις αγκαρίας και φόνου αντάμα μ’ ό,τι σώμα βρει, απαγορεύει να πιάσει έστω και σφουγγαρίστρα κάποιος με τέτοιο σκορ. Κάτι θα ξέρει. Υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που είναι πραγματικά, και χωρίς παρεξήγηση δηλαδή, παντελώς ηλίθιοι, έτσι που δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς ούτε για τις πιο απλές δουλειές. Ήμουν ένας από αυτούς σχεδόν όλη μου τη ζωή.
Δεν είναι αστείο. Μέχρι και φέτος, ήμουν εντελώς βλάκας. Δεν υπάρχει οίκτος προς εμένα σε αυτή την κουβέντα, είναι, καλώς ή κακώς, η αλήθεια. 
Η μαμά μου πάντα λέει ότι πρέπει να λέω την αλήθεια και να προσέχω τον εαυτό μου. Η μαμά μου είναι πολύ έξυπνη για να μην καταλάβει ένα ψέμα μου, και πολύ απασχολημένη για να μου λέει δυο φορές τον ίδιο κανόνα. Δεν είναι, ευτυχώς, ποτέ πολύ απασχολημένη για μια βόλτα με το αμάξι μας, όταν νιώσει πως χρειαζόμαστε λίγο αέρα. Είναι, δυστυχώς, τόσο - όσο απασχολημένη, ώστε να μην προλαβαίνει να φτιάξει το αμάξι μας, που βήχει κάθε φορά που ανάβει. Το χαϊδεύει στο ταμπλό πολύ απαλά όταν αυτό συμβαίνει, το παρηγοράει κι εκείνο παίρνει μπρος. Τη θαυμάζω τη μαμά μου, είναι γενναία και σπιρτόζα. 
Αν σου φαίνομαι πολύ μεγάλος για να μιλάω έτσι για τη μαμά μου, στάσου να φτάσουμε εκεί που ετοιμάζομαι να χώσω ένα τρυπάνι στο κεφάλι μου και να το βάλω μπρος να οργώσει κόκκαλα, όσο πλένει αμέριμνη τα ρούχα στο διπλανό δωμάτιο. Το κρουστικό δραπανοκατσάβιδο των 13 χιλιοστών είναι καθαρό κι ακουμπισμένο δίπλα στα χαρτιά μου. Η μπαταρία λιθίου του, που επιτρέπει ως και τέσσερις ώρες αυτονομία στο τρύπημα, ήταν ξεφόρτιστη, οπότε έχω κάποιο χρόνο. Μη με ζορίζεις.
Το χωριό μου βγάζει τους πρώτους νταουλτζήδες και ζουρνάρηδες. Τους κάνουμε χάζι τρώγοντας τα τοπικά πικάντικα, μακριά και πεντανόστιμα λουκάνικα και καταπίνοντας διπλοβρασμένο τσίπουρο από παραγινωμένα σταφύλια. Άμα περάσει δεκαπενταύγουστος και δεν έχεις κόψει ούτε ρώγα, κι έχουν κιτρινίσει μέχρι και τα σύρματα, είναι συνήθως προτιμότερο τα αμπέλια να τα κόψεις λάντζα μοναχός και να βράσεις τη σοδειά σου τσίπουρο. Πουλιέται προς εφτά ευρώ το λίτρο και βγάζεις τουλάχιστον τα μισά λιπάσματα της χρονιάς και δεν κλαις. Οι αγρότες κι οι μουσικάντηδες κλαίνε χρόνο με το χρόνο για τον καιρό. Μα εγώ ούτε στα όργανα, ούτε και στο χωράφι ήμουν πολύ χρήσιμος. Δεν έχω δίπλωμα οδήγησης, και όλοι συμφωνούν πως έτσι είναι καλύτερα. Η μαμά μου δεν ανησυχούσε βέβαια. Έγινα μερεμέτατζης μόλις τέλειωσα το γυμνάσιο. Μάστορας ήμουν μέτριος, αλλά βγήκα δουλευταράς κι όσο μπορούσα τίμιος.
Σ’ εκείνη τη φάση, ασφαλώς, δεν γνώριζα πως ήμουν ηλίθιος. Τώρα μιλάω δυο λογιών γλώσσες, αυτή του ψυχρού γραμματέα του γραφείου 214 της αντιπεριφέρειας κι εκείνη του χαζού του χωριού. Οι δυο τους μπλέκονται άγαρμπα τώρα, μα τότε ήταν μόνο μία κι έλεγε, αλίμονο, ότι ήθελε. Ένιωθα μάλιστα ότι καταλάβαινα ορισμένα πράγματα εξαιρετικά, όπως το ποιος είχε δίκιο σε μία κόντρα. Ήτανε πάντα βέβαιο για ‘μένα ότι ο πιο θορυβώδης και εξαγριωμένος συνομιλητής είχε κάποιον σπουδαίο λόγο που τρελαινότανε να πείσει τον άλλο, ώστε να πιστεύω πως είχε το απόλυτο δίκιο με το μέρος του. 
Όσο για στόχους, όνειρο μου ήτανε ακόμη και τότε να γίνω εξυπνότερος. Χωρίς να πιστεύω πως ήμουν όντως χαζός, είχα κάπως καταλάβει ότι πολύς κόσμος με θεωρούσε ανίκανο και με κορόιδευε κάπου-κάπου. Ένιωθα επίσης πως ο κόσμος έχει τεράστιο βάθος στα όλα του, κι ότι όλα είναι πολλά, κι ότι πρέπει κανείς να μπορεί να καταλαβαίνει πολλά από τα όλα για να μην τον πιάσουν ποτέ ξανά κορόιδο. Η αίσθηση που είχα, σε εκείνη την φάση, ήτανε πως μου κόβει, αλλά υπάρχουν άλλοι, πιο πονηροί, που ίσως θελήσουν το κακό μου.
Μια μέρα η τηλεόραση πέταξε τούτο το κουλό: θ’ ανοίγανε λέει θέσεις στο δημόσιο για χαζούς.  Μάλιστα, γι’  ανειδίκευτους εργάτες, στα πλαίσια του προγράμματος
«Αυτοαναλυτική Ενίσχυση – Θέλω και Μπορώ», υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας. Ζητούνταν «νέοι άνθρωποι που ψάχνουν ευκαιρίες». Ξύπνησα. Θέλω, θέλω.
Η Αυτοαναλυτική Ενίσχυση, για όσους δεν το γνωρίζετε, αλλά ντρέπεστε να ρωτήσετε μη και σας πουν χαζούς, είναι μία καινούρια ευρωπαϊκή πολιτική που στοχεύει στην αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού ανεπαρκών ικανοτήτων. Δεν θα πρέπει να το μπερδεύετε με αντίστοιχα προγράμματα ίσων ευκαιριών για άτομα με αναπηρία, κάθε άλλο. Εμείς δεν ήμασταν άτομα με αναπηρία, ή τουλάχιστον εγώ δεν ήμουν, κι ούτε ποτέ ένιωσα έτσι. Ο ανάπηρος άνθρωπος είναι εκείνος που έχει κι ένα χαρτί που να λέει πως έχει τούτο το πρόβλημα, το ιατρικό, το μετρήσιμο σε ποσοστά. Απ’ αυτό το ποσοστό και πάνω παίρνει και κάποιο επίδομα και τυραννιέται παραπέρα στο κίτρινο πλακάκι, αλλά όπως και να ‘χει, είναι κάτι το συγκεκριμένο ο ανάπηρος, μια οντότητα με ξεκάθαρη ταμπέλα και νομική υπόσταση. Ο χαζός από την άλλη, θεωρείται απλά βάρος.
Σκεφτείτε το. Δεν γνωρίσατε ποτέ σας κάποιον, που να τον θεωρήσατε εντελώς ντουγάνι; Να φύγατε από μια συζήτηση μαζί του, τόσο επίπονη και θλιβερά ανισόρροπη, που να οργιστήκατε από την ανικανότητά του να συνεννοηθεί μαζί σας; Ίσως να σκεφτήκατε εκείνη τη στιγμή ότι εντάξει, αυτός ο άνθρωπος έχει κάποιο πρόβλημα. Και μετά ίσως σας ήρθε η ιδέα ότι μπορεί “αυτό το παιδί” να έχει, όντως, κάποιο πρόβλημα. Μπορεί να έχει κάποια μορφή δυσλεξίας, ή εγκεφαλικής καθυστέρησης, ή ανικανότητα συγκέντρωσης. Και τότε νιώσατε μαλάκας και άδικος που οργιστήκατε μαζί του μερικά λεπτά νωρίτερα. Βλέπετε; Είναι λίγο αλλιώτικο να είσαι χαζός, μα όχι ανάπηρος. Ο χαζός είναι εξοργιστικός και δεν πρόκειται ποτέ να προκαλέσει τον ίδιο οίκτο, να τον συγχωρήσουν έστω μ’ ένα “τόσα ξέρει - τόσα λέει” που τον αποδεσμεύει από την υποχρέωση της λογικής.
Η Αυτοαναλυτική Ενίσχυση λοιπόν, είναι η εξής πατέντα: σου ανοίγουν το κεφάλι με μία εγχείρηση ακριβείας και σου εμφυτεύουν ένα μικρό βιδάκι (αυτό που σου έλειπε πιθανώς) λίγο πάνω απ’ το δεξί σου αυτί. Όχι, δεν παίρνεις το χάραγμα, θα ήταν πολύ ευχάριστο να πουλήσει κανείς την ψυχή του στο διάολο αυτές τις εποχές για μια θέση στο δημόσιο, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, ο διάολος είναι το δημόσιο κι η ψυχή σου είναι δικιά του έτσι κι αλλιώς. Το βιδάκι είναι έξυπνο και σε κάνει έξυπνο. Στέλνει σήματα που ξεγελούνε το μυαλό και το κάνουν να παράξει περισσότερη μυελίνη σε συνάψεις του που έχουν πέσει σε χρόνια αχρηστία. 
Ξέρετε αυτό που όταν πολεμάς να θυμηθείς κάτι, που κάποτε το ήξερες, αλλά αφού δε σε ξαναρώτησε ποτέ κανείς γι’ αυτό, βάλτωσε στη μνήμη σου και δε το βρίσκεις; Η μαμά μου το παθαίνει συνέχεια και δένει μια πετσέτα ώσπου να θυμηθεί. Για εμάς λοιπόν τους καθ΄ ομολογία και κατ’ αξιολόγηση ηλίθιους, υπάρχει πια αυτή η δυνατότητα να φυτέψουμε στο κεφάλι μας αυτό το βιδάκι και να γίνουμε έξυπνοι. Το μόνο κακό είναι πως είναι πανάκριβο κι οι περισσότεροι χαζοί είμαστε από πάνω και φτωχοί, αν και ποτέ δεν έλειψαν οι εκπρόσωποι μας και σε ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Η μόνη ελπίδα σου να φυτέψεις βιδάκι είναι να στο βάλει το κράτος τζάμπα, άμα γίνεις δημόσιος υπάλληλος. Αρκεί να είσαι δικαιούχος του προγράμματος αυτοαναλυτικής ενίσχυσης και το καλύπτει η ασφάλιση. Έτσι λοιπόν, τέτοιες προσλήψεις είναι ότι καλύτερο για κάποιον σαν εμένα, που θέλει να γίνει εξυπνότερος.
Έκανα με το καλό τα χαρτιά μου, όπως λέμε. Τη λατρεύω αυτή την έκφραση, αν κι η μαμά μου τη σιχαίνεται, όπως κι οποιαδήποτε άλλη νομικίστικη παπάντζα ακούσει. Σιγά μη μπαίνεις χωρίς βύσμα, έλεγε. Φαίνεται πως ήμουν όμως καλή περίπτωση και με πήρανε. Μπήκα στο στρατιωτικό νοσοκομείο, το «τε-εικοστέ», με τα χαρτιά στριμωγμένα στην κωλότσεπη και το πιο σοβαρό μου χαμόγελο. Ο επιστήμονας που μ’ έκανε έξυπνο ήταν γιατρός άλφα εθνική, είχε χέρι σταθερό και έλεγε τρομερά ανέκδοτα. Κάναμε ένα τσιγάρο μαζί πριν πάρω εξιτήριο και μου ‘πε πως ήταν περήφανος που έδινε ευκαιρίες ζωής σε νέους σαν και του λόγου μου. Καπνίζω, σε περίπτωση που πέρασαν είκοσι λεπτά κι αυτό δεν έγινε αντιληπτό. Όλοι οι χαζοί το κάνουμε, είναι μυστικό της λέσχης και δεν μπορώ να αποκαλύψω περισσότερα.
Πριν μου βάλουν το βιδάκι, δεν είχα καν ψιλιαστεί αυτή την τωρινή επίγνωση της βαριάς, θεόσταλτης βλακείας μου. Μετά όμως, το φυσούσα και δεν κρύωνε. Όταν ξύπνησα από την επέμβαση δεν ένιωσα καμία διαφορά με πριν, εκτός δηλαδή από τη φαγούρα στα δεξιά του κροτάφου μου. Ήμουν μόνος, στο δωμάτιο με άλλα τρία λευκά κρεβάτια στρωμένα τέλεια, με τσιτωμένους φακέλους τις κουβέρτες γύρω από τα μαξιλάρια τους. Θυμήθηκα ότι ένας φίλος (που πήγε στρατό) έλεγε ότι ο στρατιωτικός φάκελος, το δίπλωμα των κλινοσκεπασμάτων δηλαδή γύρω από το μαξιλάρι σε ψυχαναγκαστικά επίπεδα συμμετρίας και τάξης, διαφέρει από τον νοσοκομειακό. Κι ο νοσοκομειακός, έλεγε, το ίδιο ψυχαναγκαστικός είναι, αλλά έχει άλλο δίπλωμα, και το έδειχνε, προσπαθώντας να μου το μάθει. 
Σηκώθηκα - μια σύντομη σκοτοδίνη με έκανε να κρατηθώ απ’ τη μεταλλική κουπαστή του κρεβατιού - περίμενα λίγο και πήγα για κατούρημα με βήματα γίγαντα. Αναρωτιόμουν, με τα μάτια καρφωμένα στους φακέλους, αν στο τε-εικοστέ τα κλινοσκεπάσματα διπλώνονταν σε τύπου στρατιωτικού ή νοσοκομειακού. Τότε, κοπάνησα σημαδιακά το μικρό δάχτυλο του ποδιού μου στην πόρτα της τουαλέτας. Ο κόσμος μονομιάς έγινε λίγο πιο κόκκινος κι ένα βουνό μεγαλύτερος.
-Τι μαλάκας, μουρμούρισα. Ορίστε, αυτή στάθηκε η πρώτη ευλογημένη στιγμή που ένιωσα χαζός. Μέχρι τότε, όταν κοπανούσα αυτό το δαχτυλάκι, έβριζα ό,τι ήταν αυτό που στάθηκε στο διάβα μου και με σακάτεψε. Εκείνη η φωτεινή και πονεμένη όμως στιγμή, που χωρίζει τη ζωή μου σε δυο ολότελα διαφορετικά κομμάτια, μου επιφύλασσε κάτι αλλιώτικο. Για πρώτη φορά θύμωσα με εμένα που δεν έβλεπα πού πατάω. Μπήκα μέσα και ξαλάφρωσα κοιτώντας το μπανταρισμένο μου κεφάλι στον καθρέφτη.
Όσο ήμουν χαζός, υπήρχαν εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως πράγματα που δεν καταλάβαινα, κι αυτό μ’ έκανε να νιώθω άσχημα κάποιες φορές, κυρίως τότε που καταλάβαινα ότι δεν καταλάβαινα. Αυτό γινόταν τότε που υπήρχαν βέβαια κι άλλοι από δίπλα, που καταλάβαιναν και κυρίως, καταλάβαιναν ότι δεν καταλάβαινα Χριστό απ’ ό,τι μου λέγανε. Η κοροϊδία τους ήταν που μ’ έκανε να νιώθω άσχημα, η ψεύτικη ανωτερότητα που πουλούσανε για μια γνώση που κι εκείνοι μόλις τώρα είχαν αποκτήσει κι ήταν ήδη άξια περηφάνειας. Κι εγώ ένιωθα ότι ήμουν πολύ κοντά στο να το πιάσω το νόημα, έβλεπα πολύ αμυδρά ότι αυτό που δεν καταλάβαινα στην πραγματικότητα καταλαβαινόταν, απλά χρειαζόταν ένα τσικ κι ένα κλικ και θα κούμπωνε στο κεφάλι μου κάποια στιγμή. Έμαθα να περιμένω αυτό το τσίκι ή το κλικι, ή ότι άλλο ήχο κάνει η γνώση όταν τρυπώσει για τα καλά στο κεφάλι, μα φαίνεται πως ο μόνος ήχος που κάνει είναι αυτές οι ενοχλημένες κοφτές απαντήσεις εκείνων που πρόσεχαν κι εκείνων που κατάλαβαν πριν τους χαζούς.
Είναι θέμα τύχης να φτάσεις είκοσι-εικοσπέντε χρονών και να μη μπορείς να μετράς, να οδηγάς, να πληρώνεις έναν λογαριασμό, να θυμάσαι πώς γίνεται αυτό που θέλουν να ξες πώς γίνεται για να σου δώσουν λεφτά, ή να θυμάσαι γενέθλια και να καταλαβαίνεις τις μακρόσυρτες λέξεις με τα πολλά συνθετικά, που ένα μονάχα “α” να μπει γίνονται αίφνης τ’ ανάποδό τους. Θέμα τύχης είναι, μπορεί να σου τύχει, μπορεί κι όχι. Αλλά ο μαλάκας, που ’μαθε να μόλις τώρα κατιτίς και τώρα το παίζει έξυπνος κι ας το μισοξέρει, θα τύχει σε όλους. Έχουμε υπερβολικά πολλές λέξεις που να δικάζουν τους χαζούς και τις χρησιμοποιούμε πιο συχνά απ’ ότι θα ‘πρεπε.
Μα τώρα το μυαλό μου επιτέλους έκανε βζουν. Ο γιατρός μου έδωσε τα χαρτιά μου, για να κάνω τα χαρτιά μου, τρεις μέρες μετά. Δεν είχα ακόμη αναρρώσει πλήρως, ένιωθα μια μικρή ζαλάδα κάθε φορά που κοιτούσα έξω απ’ το παράθυρο την όμορφη θέα της νότιας εισόδου στο νοσοκομείο, απ’ όπου μπορούσες να χαζεύεις τον ήλιο να βολτάρει ολημερίς στον σαλονικιώτικο, μόνιμα αραχτό ορίζοντα. Διάβασα τα χαρτιά μου. Έχετε δει ποτέ σας δημόσιο έγγραφο για πάνω από μερικά λεπτά; Σίγουρα. Ε, εγώ δεν είχα προσέξει ποτέ πώς είναι. Ήταν μία βεβαίωση, από εκείνες τις βεβαιώσεις που ονομάζονται “βεβαίωση” κι ακολουθούνται από σαράντα τετρασύλλαβες μετοχές και επίθετα σε ρόλο ουσιαστικού, σε κλίση μόνιμα γενική, να έτσι: “Βεβαίωση έκδοσης γνωμάτευσης εντεταλμένου θεράποντα ιατρού στρατιωτικής νευρολογικής κλινικής προς εισήγηση επιτυχόντα ασθενούς ως δικαιούχου του προγράμματος πλήρωσης θέσεων αυτοαναλυτικής ενίσχυσης”. Τέτοια πράγματα. Ζαλίστηκα, αλλά άμα τα πάρεις λέξη-λέξη, παρατήρησα, βγάζουν και κάποιο νόημα. Από την άλλη, ό,τι και να πάρεις λέξη-λέξη, κάποιο νόημα θα βγάλει, ολόκληρα είναι το ζόρικο να τα πιάνεις. Τη σιχαίνομαι αυτή τη γλώσσα, κι όσο πιο πολύ την καταλαβαίνει κανείς (και πιστέψτε με, ένα πενταμηνάκι να χωθείς δημόσιο, αρχίζεις και την πας ροδάνι), τόσο πιο σπαστική γίνεται στο μυαλό του.
Τώρα πια είμαι χρήσιμος. Η αργομισθία στο γραφείο 214 είναι τέλεια για κάποιον που είναι έξυπνος μα όχι παρατηρητικός, γιατί αποδίδει τα μέγιστα. Είναι εύκολη και για κάποιον που είναι χαζός χωρίς να ναι παρατηρητικός, γιατί νιώθει ότι προσφέρει. Είναι κάπως ζόρικη για κάποιον που είναι και έξυπνος και παρατηρητικός, αλλά μόλις πιάσει το νόημα μπορεί να μεγαλουργήσει μέσα της. Και για μένα, είναι απόλυτα αφόρητη. Τελικά δεν έγινα και τόσο έξυπνος. Τα βλέπω όλα και καταλαβαίνω κάποια, μα όλα είναι πολλά κι είναι αδύνατον να τα καταλάβεις μαζεμένα. Γράφω σκεπτικά αποφάσεων, πρωτοκολλώ αιτήσεις, εκδίδω βεβαιώσεις, προωθώ έγγραφα. Είμαι ένα απαραίτητο στοιχείο σε μία σειρά από άχρηστους μηχανισμούς. Δουλεύω οχτώ ώρες τη μέρα, πέντε τέτοιες τη βδομάδα, διακόσες πενήντα μία το χρόνο. Κάθε μία πιο βαρετή από την άλλη, κάθε μία ένα ακόμη μικρό θαύμα που ξεκινά το μεσημέρι και κοιμάται τον ύπνο μου. Αναπνέω και νιώθω κοντά σε όλα, μα όλα είναι ακόμη απρόσιτα. Όχι τελείως, μόνο αρκετά για να με τεντώσουν μέχρι το πρωί και να μυρίζω σαν κι εκείνα. Περίεργα.
Έτσι, να ‘μαι τώρα, Κυριακή στο χωριό, βαράνε νταούλια κι μαμά μου πλένει τα ρούχα. Πάω στην καφετέρια να μιλήσω με κάποιον, θέλω να πω τι βλέπω, δυσκολεύομαι. Γυρνάω στα χαρτιά μου. Η δουλειά πάει τέλεια. Θαυμάσια. Είμαι πάντα και ακόμη εγώ. Ντυμένος επιμελώς με ξένα ρούχα που δε μου ταιριάζουν, ζωσμένος ευθύνη για τα συναισθήματα που δεν μοιράζομαι, με το βλέμμα κενό να κοιτάω χαμένος στο ατέλειωτο βάραθρο των συμπλεγμάτων και των εμμονών. Είμαι εγώ, αλλά με έναν τίτλο, μια ιδιότητα, δυο συντομογραφίες, ένας αριθμός μητρώου κανονικότατος, καλημέρα σας, μία σφραγίδα, α βέβαια, τόσα πολλά σημαντικά χαρτάκια με όλα τα απαραίτητα αξεσουάρ, χρωματιστά αυτοκόλλητα, συνδετήρες, ω, τι κάνετε, κουτάκια τόνερ, μουτζουρωμένα ποστ-ιτ και η μεθυστική μα ανυπόφορη μυρωδιά του μπλάνκο για τα λαθάκια. Ωπ, ένα λάθος.
Η μπαταρία του δράπανου είναι πλέον τίγκα.
Είμαι εγώ, σε λάθος τόπο, χρόνο, θέση και στάση σώματος, παγιδευμένος ανάμεσα σε δίχτυα από μελάνη, καρφιτσωμένος με αριθμό πρωτοκόλλου, θυροκολλημένος προς ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων, μα πού να πήγε το έγγραφο, έτοιμος να εκπυρσοκροτήσω, πολυβόλο σε χαρτοπόλεμο, μια βρώμικη μπουνιά, μια σφαίρα τυλιγμένη γύρω από μια κόλλα Α4, σε τροχιά γύρω απ’ τον ήλιο που έγινε μωβ. Είμαι καλά, είμαι τέλεια, η άνοιξη μυρίζει από τις δυο τρύπες στη μύτη, μα όχι αρκετά, το δράπανο χρειάζεται ακριβώς δυόμιση δευτερόλεπτα να διαπεράσει το κρανίο, δυόμιση δευτερόλεπτα μαμά, συνέχισε να σφυρίζεις και δε θα ακούσεις τίποτα, θα προλάβεις μόνο να με μαζέψεις μα δε θα προλάβεις τίποτα άλλο, τουλάχιστον στο εύχομαι γιατί όλα είναι πολλά κι όλα μαζί είναι ανυπόφορα. Είμαι έξυπνος, κι είμαι χρήσιμος τώρα. Μα ο κόσμος παίζει συνεχώς και τώρα πια δεν κλείνει. Θέλω να ξαναμιλήσω μια φορά για μπάλα και να σκέφτομαι μόνο τη μπάλα, δίχως να τη φαντάζομαι να δροσίζεται στο γρασίδι.
Το χέρι μου πιέζει το τρυπάνι πάνω απ’ το δεξί μου αυτί. Ο ιδρώτας μου τσούζει τα μάτια. Έξω τσιρίζουν τρεις ζουρνάδες κι η μάνα μου σφυράει μαζί τους.
Ο κόσμος είναι απέραντος κι ατέλειωτος και είναι μάταιο να προσπαθείς να τον καταλάβεις, ακόμη και με ένα βιδάκι που κάνει το κεφάλι σου να χύνει μυελίνη στις συνάψεις του αβέρτα. Κι έχει κακία, όση πιο πολλή η εξυπνάδα, τόση πλιότερη κι η κακία. Καθένας με την δικαιολογία του: "μεγάλωσα δύσκολα", "δεν με καταλάβαινε κανείς", "η οικογένεια, το περιβάλλον....", "είμαι ήδη τόσο νεκρός μέσα μου μωρό μου". Πρέπει να είμαι και γω απ’ αυτούς, απαγορεύεται πια να είμαι εγώ ο χαρούμενος, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι είμαι τούβλο, είμαι ντιπ βλάκας, είμαι χαμένος κι αλαφρύς, είμαι ένας ηλίθιος! Αλλά τουλάχιστον... είμαι εγώ, ο ηλίθιος. Κι έχω ακόμη τόσα πολλά να μάθω, δε θα ξαναντραπώ ποτέ-ποτέ-ποτέ να τα ρωτήσω.
Σφίγγω το δάχτυλο μου, καλημέρα σας.
Δε γίνεται τίποτα. Τι έγινε τώρα; Απιθώνω το τρυπάνι στο τραπέζι και το περιεργάζομαι.
Είχα βάλει την μπαταρία ανάποδα. Αποτυχία.
Η μαμά μου μπήκε στο δωμάτιο χωρίς να με πολυκοιτάξει σφυρίζοντας. Δίχως να σταματήσει στιγμή τον σκοπό της, παραμέρισε το τρυπάνι κι άφησε δίπλα στα χαρτιά μου ένα ποτήρι χυμό και ζυμωτό ψωμί με λιωμένο κασεράκι.
Στο Α, οκέυ θα βρεις διηγήματα και φωτογραφίες, σε μορφή facebook post. Καμιά φορά, μοιράζονται ιστορίες με άλλα sites, χαιρόμαστε που είμαστε ένα από αυτά!
Artwork από τη Ρόδη Ορφανίδου. Κατάγεται από την Δράμα, ασχολείται με 3d animation, είναι vj loop artist.
0 notes
pmuink · an hour ago
Text
Sketching out blanks 2
Sketching out blanks 2
I post a drawing everyday so make sure you follow so you don’t miss out on tomorrow’s doodle! If you like what you see and want to support me, why not buy me a coffee?
Tumblr media
View On WordPress
1 note · View note
saulkaroo · 2 hours ago
Text
Tumblr media
Tumblr media
"An Appeal for Mercy" – Marcus Clayton Stone (* 4. July 1840, London; † 24. March 1921 ibid)
0 notes
marypiercesblog · 3 hours ago
Text
Collage art
#digitalartists #digitalmanipulation #photomanipulation #art #artoftheday #fractaldesign #surrealphotography #surrealistart #fractalverse #conceptart #collageart #conceptualart #psychodelicart #mathartdesign #surrealism #surrealphotography #digitalmanipulation #trippyartwork #trippy #conceptart #conceptualart ©…
View On WordPress
1 note · View note
marypiercesblog · 3 hours ago
Text
Poster
Landing on a new planet. Original poster created by me. #digitalartists #digitalmanipulation #art #artoftheday #fractaldesign #geometric #geometricabstraction #surrealistart #geometricart #conceptart #conceptualart  #fractalgeometry #fractalverse #trippyartwork #trippy #conceptart #conceptualart…
View On WordPress
1 note · View note